Messy Amp ^+^

 

วันนี้มีนิทานเด็ด "เรื่องของเด็กกำพร้า" คนหนึ่งมาเล่าสู่กันฟังนะ 

 

ความฝันของหนึ่ง

ใครไหนจะเข้าใจหัวอกของลูกกำพร้าเท่ากับผู้ที่เป็นลูกกำพร้าด้วยกันเอง

ชีวิตน้อยๆของกระผมนั้น เริ่มต้นขึ้นที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง  ซึ่งกระผมภูมิใจที่จะเรียกว่า “บ้าน”

ในรั้วบ้านที่กระผมอยู่นั้น ไม่ได้มีแต่กระผมเพียงคนเดียว หากแต่มีเพื่อนๆ ชาวเด็กกำพร้า เช่นเดียวกับกระผม เราอยู่กันอย่างอบอุ่นและสนุกสนาน

เด็ก ก็คือเด็กครับ  เมื่อครั้งยังเด็ก พวกเราชาวเด็กกำพร้า สนใจแต่เรื่องที่จะเล่นกันเท่านั้นครับ

การเป็นลูกกำพร้าไม่เคยเป็นปัญหาต่อการเล่นสำหรับพวกเราเลย แม้แต่น้อย  จนชีวิตเริ่มก้าวเข้าสู่การเป็นวัยรุ่น

.........................กลางดึกของคืนหนึ่ง เมื่อประตูรั้วบ้านชาวเด็กกำพร้าของพวกเรา ถูกเปิดต้อนรับให้กับ “สมากชิกใหม่” ............................. 

แน่นอนครับ เขาผู้นั้นจักต้องเป็นผู้ที่กำพร้า เช่นเดียวกับเราๆ อย่างแน่นอน

สมาชิกใหม่ของเราคนนี้นั้น เขาชื่อ หนึ่งครับ  นายหนึ่งนั้นดูผิวเผินเขาก็ปกติ เหมือนมนุษย์ปุถุชนทั่วไปล่ะครับ แต่ทว่าเขาค่อนข้างจะเป็นคนที่มีความฝัน......

กระผมและเพื่อนๆในบ้านต่างก็ชื่นชมในความแน่วแน่และเด็ดเดี่ยวที่จะเดินตามความฝันของนายหนึ่งคนนี้เป็นอย่างมากครับ 

....................................เพราะนายหนึ่งของเราคนนี้ล่ะครับที่มาจุดประกายให้พวกเรามีฝัน 

คุณๆทราบกันไหมครับว่าสมาคมชาวเด็กกำพร้าอย่างพวกกระผมช่างมีความฝันอันหลากหลาย พรั่งพรู ไม่รู้ว่าออกมาจากสมองส่วนไหนกันบ้าง  

แต่ทว่าวันหนึ่ง ชาวเด็กกำพร้าอย่างพวกเราก็ได้เรียนนรู้ว่า เรามีฝันที่ร่วมกันอยู่ ความฝันหนึ่ง

........ ฝันเล็กๆนั้นคือ การที่จะได้รู้ว่า พ่อแม่ของตนคือใคร.........

เมื่อรวบรวม เพื่อนร่วมอุดมการณ์ได้  นายหนึ่งของเราก็นำพวกเรา หนีออกจากบ้าน ซึ่งการหนีในครั้งนี้เป็นเพียงการหนีเที่ยวผสมกับอุดมการณ์ตามหาความฝันด้วยล่ะครับ

                เราเริ่มต้นจากห้างสรรพสินค้า, ป้ายรถเมล์, สี่แยกไฟแดง,สวนสาธารณะ

แล้วอีกหลายสถานที่ ที่กระผมทั้งจำได้และจำไม่ได้ครับ แต่เรียกได้ว่าเราไปมาทั่วทุกสารทิศจริงๆ    

จนถึงทุกวันนี้ เพื่อนร่วมอุดมการณ์ตามหาบุพการี ของพวกเราชาวเด็กกำพร้า  บ้างก็ประสบความสำเร็จ ได้พบเจอ ได้รู้ว่าพ่อแม่ตนเองนั้นเป็นใคร  .......

บ้างก็ต้องกลับมาอยู่บ้านกันตามเดิม เพราะไม่ประสบความสำเร็จ อย่างเช่นกระผมแต่พวกเราก็ยังภูมิใจครับว่าครึ้งหนึ่งเราได้เดินตามความฝัน ตามอุดมการณ์ของพวกเรา 

                จะมีก็เพียงแต่ นายหนึ่ง “เพื่อนชาวกำพร้า หัวแข็ง” ของเรานี่ล่ะครับ ที่ไม่ยอมลดละความพยายาม

...............ด้วยความรัก  ความหวังและความฝันอันสูงสุดว่าจะได้พบพ่อสักครั้งของนายหนึ่ง............... 

ทำให้ทุกๆคนที่พบเจอเขารับรู้ในทันที ว่าเขาเป็นลูกกำพร้า ก็เพราะไอ้ประโยดติดปากที่ใช้ตามหาฝันที่ว่า “ มึงรู้มั๊ย พ่อกูเป็นใคร” ของเขานั่นน่ะสิครับ 

ทำให้บ้านเด็กกำพร้าของเราโดยเฉพาะนายหนึ่งโด่งดัง เป็นข่าวมาจนทุกวันนี้ 

............................ทุกๆที่ที่เขาไป ทุกคนที่เขาเจอไม่ว่าจะถูกชะตาหรือไม่  หนึ่งมักจะเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วตะโกนใส่หน้าและถามเสียงดังอย่างไม่อาย ว่า “มึงรู้มั๊ย พ่อกูเป็นใคร”

                สำหรับเด็กกำพร้าบางคน

การไม่ได้รู้จักพ่อแม่ตนเอง ดูจะเป็นเรื่องน่าน้อยใจก็จริง แต่พวกเราก็ไม่เคยเอามาเป็นปัญหาสำคัญในการใช้ชีวิตร่วมกันในสังคมครับ แม้กระทั่งผม  ผมได้มีโอกาสรู้จักกับเพื่อนๆผู้น่ารักคนอื่นๆ ที่เขามีทั้งพ่อและแม่ แต่ผมก็ไม่เคยคิดที่จะเข้าไปถามหรืออยากจะทราบที่มาที่ไปของเขา ว่า “พ่อมึงเป็นใคร”  ผมสนใจเพียงแต่ว่า ให้เขาเป็นคนดีแล้วผมเข้ากับเขาได้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับผม

                แต่สำหรับเด็กกำพร้า ที่มีปมในหัวใจอย่างนายหนึ่ง

การที่จะได้รู้ถึงพ่อแม่ บุพการีของเพื่อนใหม่นั้นเป็นเรื่องสำคัญมากครับ  ปมด้อยของการเป็นเด็กไม่เคยรู้จักพ่อแม่ของหนึ่งนั้น ทำให้หนึ่งเลือกคบเฉพาะแต่เพื่อนที่มีบุพการีและมีสกุลรุณชาติเท่านั้น ที่เป็นเช่นนี้ก็เพียงเพื่อที่จะสานต่อปฏิบัติการตามหาความฝันที่อยากจะรู้ว่า “พ่อกูเป็นใคร” ของตนเองนั้น ให้เป็นจริง เร็วๆสักที......................

                ปล.ครับ  ด้วยอานิสงค์ของการคบเพื่อน ที่มีบุพการีสูงสกุลของนายหนึ่ง ทุกวันนี้เขาได้รับราชการ มีตำแหน่งใหญ่โต แต่ก็ยังอดที่จะเฝ้าถามคนอื่นไม่ได้ครับว่า “มึงรู้มั๊ย พ่อกูเป็นใคร”

 

 

 

นานๆจะเจอกันที แว่บไมทางนู๊นที ทางนี้ที จนไปๆมาๆ  มานับได้ว่า ปีนึงแล้วครับพี่น้องที่ทำงานอยู่ ณ ที่ๆเดียว

ไอเรานี่ก้อ ไม่รู้จะเรียกว่าโรคจิตรึปล่าวนะ  ประมาณว่าถ้าไม่นับ ก็จะไม่รู้สึกว่านาน (เข้าใจกันป่าววะ)

ก็คือ แบบว่า จิงๆก็ทำงานไปเรื่อยๆก็ยังแฮ้ปปี้นะ  แต่พอมาคิดๆแล้วรู้ว่าตัวเองทำที่นี่ได้ปีนึงแล้ว

มันเป็นความรู้สึกที่อัตโนมัติยังไงไม่รู้ว่า  เฮ๊ยยยยยย หางานใหม่เหอะ (บ้าป่าววะเราหนิ)

 

ปีนึงสำหรับ ปะป๊า มะม๊า อากู๋ อาอี๊ ก็คงดูว่า ไม่นาน ประสบการณ์ยังน้อยนัก (ลึกๆก็เห็นด้วย)

แต่สำหรับปีนึงที่ต้องทำงานร่วมกับคนประเภทแบบ "จิตไม่ปกติ" นี่มันแสนสาหัสอยู่นา.....

เลยได้เรียนรู้ไรมากมาย ทั้งคน ทั้งงาน แต่ส่วนใหญ่จะหนักไปทางคนมากกว่า

เพราะอาชีพนี้ นอกจากเพื่อนร่วมงานอันประสาทของข้าพเจ้าแล้ว คุณๆลูกค้าผู้มีพระคุณก็พากันประสาทไปด้วยคร๊าบบบบ

 

แต่ถ้าจะพูดกันตามเนื้อผ้าแล้ว งานนี้มันก็มันส์ดี  การปราบคนประสาทๆให้อยู่หมัด นี่มันแปลว่า เราประสาทไปด้วยรึปล่าวหว่า....

แต่มะเป็นไร เอาเป็นว่า ท้าทายดี  แต่เป็นไปได้ก็อยากหาโอกาสใหม่ๆทางการงานอ่ะค่ะ

คิดได้อย่างงี้ ในหัวสมองเรยวางแผนกันให้ควั่กกกกก วุ่นวายไปหมด

แผนการมากมาย ร้อยพัน (ซึ่งมะรู่จะได้ทำและทำได้รึป่าว) แต่คิดเอามัน

 

เอาเป็นว่า ไว้มีไรใหม่ จะมาอัพเดท ที่นี่ก่อนเรย โอเคมั๊ย...????